Author: bdoadmin

VO₂max (Maximal Oxygen Uptake) คือปริมาณออกซิเจนสูงสุดที่ร่างกายสามารถรับ ขนส่ง และนำไปใช้เพื่อสร้างพลังงานระหว่างการออกกำลังกายที่มีความหนักสูง โดยทั่วไปแสดงเป็นหน่วย mL/kg/min
แนวคิดนี้สามารถอธิบายด้วย Fick Equation | VO₂ = Cardiac Output x (Arterial O₂ – Venous O₂ difference) หรือกล่าวง่ายๆ ว่าความสามารถในการใช้ออกซิเจนขึ้นอยู่กับ 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ
1. ระบบส่วนกลาง (Central Factors) ร่างกายสามารถส่งเลือดและออกซิเจนไปยังกล้ามเนื้อได้มากเพียงใด
2. ระบบส่วนปลาย (Peripheral Factors) กล้ามเนื้อสามารถดึงและใช้ออกซิเจนที่ได้รับมาได้ดีเพียงใด
ค่า VO₂max ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ “ปอดแข็งแรง” เพียงอย่างเดียว แต่เป็นผลจากการทำงานร่วมกันของระบบหัวใจและหลอดเลือด เลือด และกล้ามเนื้อ ตั้งแต่การนำออกซิเจนเข้าสู่ร่างกาย การสูบฉีดเลือด ไปจนถึงความสามารถของกล้ามเนื้อในการดึงออกซิเจนไปสร้างพลังงาน การเพิ่ม VO₂max จึงไม่ควรมีเพียงการ “วิ่งให้เหนื่อย” แต่ควรพัฒนาทั้งระบบหัวใจและหลอดเลือด ความสามารถของกล้ามเนื้อ และฐานแอโรบิกไปพร้อมกัน

1. VO₂max Intervals ตัวกระตุ้นสำคัญ หนึ่งในวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงในการพัฒนา VO₂max คือการทำ High-Intensity Interval Training (HIIT) ตัวอย่างเช่น 4 x 4 นาที วิ่งด้วยความหนักสูง พักเบา 2-3 นาทีระหว่างรอบ หรือ 5 x 3 นาที หนักประมาณ RPE 8-9/10 พัก 2 นาที หรือ 5-6 x 800–1,000m โดยควบคุมความเร็วให้สามารถรักษาคุณภาพของทุก interval ได้ ทำไม Interval จึงเพิ่ม VO₂max เมื่อออกกำลังหนักต่อเนื่องหลายๆ นาที หัวใจต้องเพิ่ม Cardiac Output อย่างมาก โดยเฉพาะจาก Heart Rate, Stroke Volume ขณะเดียวกันกล้ามเนื้อต้องใช้ออกซิเจนในอัตราที่สูงมาก เป้าหมายสำคัญของ VO₂max Interval จึงไม่ใช่แค่ทำให้ HR สูง แต่คือสะสมเวลาที่ร่างกายทำงานใกล้ระดับ VO₂max ให้เพียงพอ ดังนั้น Interval ไม่จำเป็นต้อง Sprint เต็มกำลัง ถ้าวิ่งเร็วเกินไปจนหมดแรงตั้งแต่รอบแรกๆ คุณอาจได้คุณภาพการฝึก VO₂max น้อยกว่าการลดความเร็วลงเล็กน้อยแล้วสามารถรักษาความหนักสูงได้หลายรอบ

2. Fast Repetitions เร็วแต่ไม่เหมือน VO₂max Interval การวิ่งเร็วช่วงสั้น เช่น 10-20 วินาที Strides, 20-30 วินาที Fast Reps, Hill Sprint, 200-400m Repetitions สามารถช่วยพัฒนาความเร็วได้ แต่ควรแยกออกจาก VO₂max Interval สิ่งที่ Fast Reps พัฒนาเด่นกว่า คือ Neuromuscular Coordination, Running Mechanics, Leg Stiffness, Rate of Force Development, Recruitment ของ Motor Units และ Running Economy ตัวอย่าง 6-10 x 20 วินาทีเร็ว 60-90 วินาที Easy หรือ 6-8 x 100m Strides ความเร็วประมาณ 85-95% ของความเร็วสูงสุด โดยเน้นฟอร์ม และความผ่อนคลาย การฝึกประเภทนี้จึงมีประโยชน์มาก แต่ไม่จำเป็นต้องทำให้หัวใจขึ้นถึง 90-95% HRmax ทุกครั้ง

3. Easy Run สร้าง Aerobic Engine อาจดูเหมือนวิ่งช้า แต่เป็นองค์ประกอบสำคัญมากของการพัฒนาความสามารถด้าน Endurance โดยทั่วไปสามารถควบคุมด้วย RPE ประมาณ 2-4/10 หรือความหนักที่ยังสามารถพูดเป็นประโยคได้ค่อนข้างสบาย HR Zone สามารถใช้ประกอบได้ แต่ไม่ควรยึดตัวเลขเปอร์เซ็นต์ HRmax อย่างเดียว เพราะ HR ได้รับผลจาก อุณหภูมิ ความชื้น การนอน ความล้า คาเฟอีน ภาวะขาดน้ำ และความเครียด Easy Run เมื่อสะสมการฝึกอย่างต่อเนื่อง ร่างกายสามารถเกิด Adaptation เช่น เพิ่ม Mitochondrial Density กล้ามเนื้อมีความสามารถในการสร้างพลังงานแบบ Aerobic ดีขึ้น เพิ่ม Capillarization เครือข่ายหลอดเลือดฝอยรอบกล้ามเนื้อดีขึ้น ช่วยในการแลกเปลี่ยนออกซิเจน และสารอาหาร เพิ่มความสามารถในการ Oxidize Fat ร่างกายสามารถใช้ไขมันเป็นพลังงานระหว่าง Exercise ได้ดีขึ้น โดยเฉพาะในการออกกำลังระยะยาว เพิ่ม Plasma Volume เป็นหนึ่งใน Adaptation ที่ช่วยสนับสนุนระบบไหลเวียนเลือดและ Stroke Volum จึงเปรียบเหมือนการสร้าง “เครื่องยนต์แอโรบิก” ที่รองรับการฝึกหนักในอนาคต

4. Long Run สร้าง Durability Long Run ไม่ได้มีหน้าที่เพียงเพิ่ม VO₂max สำหรับนัก Endurance สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ Durability หรือความสามารถในการรักษาประสิทธิภาพของร่างกาย เมื่อออกกำลังเป็นเวลานาน นักวิ่งสองคนอาจมี VO₂max ใกล้เคียงกัน แต่หลังวิ่งไป 2-3 ชั่วโมง คนหนึ่งอาจรักษา Running Economy และ Pace ได้ดีกว่าอีกคนมาก นี่คือเหตุผลที่ Long Run มีความสำคัญ Long Run ช่วยพัฒนา Aerobic Endurance, Mitochondrial Adaptations, Fat Oxidation, Musculoskeletal Tolerance, Fuel Utilization, Resistance to Fatigue และความสามารถในการรักษา Running Economy เมื่อเกิดความล้า สำหรับนักวิ่งระยะไกลหรือ Ultra ความสามารถเหล่านี้อาจมีความสำคัญต่อ Performance มากกว่าการไล่เพิ่ม VO₂max เพียงอย่างเดียว

5. Threshold Training ส่วนที่ควรเพิ่มจากภาพ ถ้าต้องการพัฒนาความสามารถในการแข่งขัน ไม่ควรมีเฉพาะ Easy และ VO₂max Intervals อีกองค์ประกอบสำคัญคือ Threshold Training คือความหนักสูงที่สามารถรักษาได้ค่อนข้างนาน โดยยังไม่เกิดการสะสมของ Metabolic Disturbance อย่างรวดเร็วจนต้องลดความเร็ว ตัวอย่าง 3 x 10 นาที Threshold พัก 2 นาที หรือ 4 x 8 นาที พัก 90-120 วินาที หรือ 20-30 นาที Continuous Tempo ความรู้สึกประมาณ RPE 7-8/10 หนักแต่ควบคุมได้ Threshold ช่วยให้สามารถใช้สัดส่วนของ VO₂max ที่สูงขึ้นในการแข่งขัน ตัวอย่างเชิงแนวคิดนักกีฬา A VO₂max = 60 แต่รักษาการแข่งขันได้ประมาณ 75% ของ VO₂max / นักกีฬา B VO₂max = 58 แต่รักษาได้ประมาณ 85% แม้นักกีฬา A จะมี VO₂max สูงกว่า แต่นักกีฬา B อาจทำ Performance ในการแข่งขัน Endurance ได้ดีกว่า ดังนั้น VO₂max สูง ไม่ได้แปลว่าจะวิ่งเร็วกว่าเสมอไป

6. Running Economy ใช้ออกซิเจนเท่าเดิม แต่วิ่งเร็วขึ้น Running Economy คือปริมาณพลังงาน หรือออกซิเจนที่ต้องใช้เพื่อรักษาความเร็วหนึ่งๆ ลองสมมติว่านักวิ่งสองคนมี VO₂max = 60 mL/kg/min เท่ากัน แต่ที่ Pace 4:30 min/km คนแรกใช้ O₂ = 45 / คนที่สองใช้ O₂ = 40 คนที่สองมี Running Economy ดีกว่า เพราะใช้พลังงานน้อยกว่าเพื่อสร้างความเร็วเท่ากัน สิ่งที่สามารถช่วยพัฒนา Running Economy ได้แก่ การสะสมปริมาณวิ่ง, Strength Training, Heavy Resistance Training, Plyometrics, Strides, Hill Running และ Running-Specific Rraining ดังนั้นสำหรับนักวิ่ง การเพิ่ม VO₂max อย่างเดียวไม่เพียงพอ

7. Strength Training สามารถช่วยนักวิ่งได้ การฝึกกล้ามเนื้อ โดยเฉพาะการใช้แรงต้านค่อนข้างสูงอย่างเหมาะสม สามารถสนับสนุน Maximal Strength, Neuromuscular Efficiency, Tendon Stiffness, Rate of Force Development และ Running Economy ตัวอย่างท่าที่ใช้ได้ เช่น Squat / Split Squat / Deadlift Variation / Step Up / Calf Raise รวมถึง Plyometric เช่น Pogo Jump / Bounds / Hops / Box Jump เป้าหมายของ Strength Training สำหรับนัก Endurance จึงไม่จำเป็นต้องเป็นการสร้างกล้ามเนื้อให้ใหญ่ที่สุด แต่คือทำให้สามารถสร้างแรงได้อย่างมีประสิทธิภาพ และใช้พลังงานน้อยลงในการเคลื่อนที่

8. Cross Training ก็ช่วยพัฒนา VO₂max ได้ ไม่จำเป็นต้องใช้การวิ่งเพียงอย่างเดียว สามารถใช้ BikeErg, RowErg, SkiErg, Cycling ทำ Interval ได้เช่นกัน ตัวอย่าง BikeErg 5 x 4 นาที Hard 3 นาที Easy ข้อดีคือสามารถสร้าง Cardiovascular Stimulus สูง ขณะที่ลดแรงกระแทกต่อขาเมื่อเทียบกับการวิ่ง อย่างไรก็ตาม Adaptation บางส่วนมีความเฉพาะต่อชนิดกีฬา ดังนั้นถ้าเป้าหมายคือ “วิ่งเร็วขึ้น” การวิ่งยังควรเป็นองค์ประกอบหลักของโปรแกรม

“ทำอย่างไรให้ VO₂max สูงที่สุด?” คือ ทำให้ร่างกายสามารถสร้าง และรักษาความเร็วสูงได้โดยใช้ศักยภาพ Aerobic ที่มีอย่างมีประสิทธิภาพที่สุด
VO₂max เปรียบได้กับ ขนาดของเครื่องยนต์ Threshold คือ คุณสามารถใช้เครื่องยนต์นั้นได้มากแค่ไหน Running Economy คือ เครื่องยนต์กินน้ำมันมากแค่ไหนที่ความเร็วหนึ่ง และ Durability คือเมื่อผ่านไปหลายชั่วโมง เครื่องยนต์ยังรักษาประสิทธิภาพได้ดีเพียงใด การพัฒนานักกีฬา Endurance ที่สมบูรณ์จึงต้องพัฒนาทั้ง 4 ด้าน ไม่ใช่ VO₂max เพียงตัวเดียว

นักวิ่งก็ต้องเวท นักเวทก็ควรวิ่ง เพราะร่างกายที่แข็งแรง ไม่ได้มีแค่ “วิ่งได้นาน” หรือ “ยกได้หนัก” หลายคนมักแบ่งการออกกำลังกายออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน นักวิ่งคิดว่า “แค่วิ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว” คนเล่นเวทคิดว่า “คาร์ดิโอทำให้กล้ามหาย ไม่จำเป็นต้องวิ่ง” คนลดไขมันมักสับสนว่า ควรวิ่งก่อนหรือเวทก่อน คนที่ทำทั้งสองอย่างกังวลว่าโปรแกรมจะตีกันจนพัฒนาไม่ได้สักทาง ความจริงคือ การวิ่งและการเวทไม่ได้เป็นคู่แข่งกัน แต่เป็นเครื่องมือที่ช่วยเสริมกันคนละด้าน การวิ่งช่วยพัฒนาหัวใจ ปอด ระบบไหลเวียนเลือด และความทนทาน ส่วนการเวทช่วยเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ เอ็น ข้อต่อ และความสามารถในการรับแรง เมื่อจัดโปรแกรมอย่างเหมาะสม คุณจะสามารถวิ่งได้ดีขึ้น ยกได้แข็งแรงขึ้น ฟื้นตัวได้ดีขึ้น และลดความเสี่ยงจากการบาดเจ็บได้มากกว่าการฝึกเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง

ทำไมนักวิ่งต้องเวท?
นักวิ่งไม่ได้ใช้แค่หัวใจและปอด แต่ทุกก้าวที่วิ่ง ร่างกายต้องรับแรงกระแทก และสร้างแรงส่งผ่านเท้า ข้อเท้า เข่า สะโพก ลำตัว และแขน ยิ่งวิ่งเร็ว วิ่งไกล หรือวิ่งบนเส้นทางที่มีความชัน ร่างกายยิ่งต้องการความแข็งแรงมากขึ้น

1. เพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการวิ่ง
กล้ามเนื้อสำคัญของนักวิ่งไม่ได้มีเพียงต้นขา แต่ประกอบด้วย กล้ามเนื้อสะโพก กล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้า กล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง กล้ามเนื้อน่อง กล้ามเนื้อรอบข้อเท้าและฝ่าเท้า กล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว กล้ามเนื้อหลังและหัวไหล่ เมื่อกล้ามเนื้อเหล่านี้แข็งแรงขึ้น ร่างกายจะสามารถสร้างแรงส่งได้ดีขึ้น ควบคุมท่าทางได้ดีขึ้น และรักษาฟอร์มการวิ่งได้แม้เริ่มเหนื่อย ตัวอย่างเช่น หากกล้ามเนื้อสะโพกอ่อนแรง เข่าอาจยุบเข้าด้านในขณะลงเท้า ทำให้แรงกระแทกไปสะสมบริเวณเข่า สะโพก หรือหน้าแข้งมากขึ้น การเวทจึงไม่ได้มีเป้าหมายเพียงเพื่อให้กล้ามใหญ่ แต่เพื่อให้ร่างกายรับแรง สร้างแรง และควบคุมการเคลื่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพ

2. ช่วยให้วิ่งด้วยความเร็วเดิมโดยใช้แรงน้อยลง
นักวิ่งที่แข็งแรงมักรักษาความเร็วได้ดีขึ้น เพราะกล้ามเนื้อสามารถสร้างแรงในแต่ละก้าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อความแข็งแรงเพิ่มขึ้น ความเร็วระดับเดิมจะกลายเป็นภาระที่เบาลงเมื่อเทียบกับกำลังสูงสุดของร่างกาย ตัวอย่างเช่น เดิมการวิ่งเพซ 5:00 นาทีต่อกิโลเมตรอาจรู้สึกหนักระดับ 8 จาก 10 แต่เมื่อกล้ามเนื้อและระบบประสาทพัฒนาขึ้น ความเร็วเดียวกันอาจรู้สึกเหลือเพียงระดับ 6-7 จาก 10 สิ่งนี้มีผลต่อทั้ง การวิ่งระยะไกล การทำเวลาในการแข่งขัน การเร่งช่วงท้าย การขึ้นเนิน และการรักษาฟอร์มเมื่อเกิดความล้า

3. ลดความเสี่ยงจากการบาดเจ็บ
การวิ่งเป็นกิจกรรมที่มีการเคลื่อนไหวซ้ำจำนวนมาก นักวิ่งหนึ่งคนอาจลงเท้าหลายพันถึงหลายหมื่นก้าวในการซ้อมหนึ่งครั้ง หากกล้ามเนื้อบางส่วนอ่อนแรง หรือร่างกายควบคุมแนวเข่า สะโพก และข้อเท้าได้ไม่ดี แรงจากการลงเท้าจะถูกสะสมซ้ำๆ จนอาจเกิดอาการบาดเจ็บจากการใช้งานมากเกินไป การเวทที่เหมาะสมช่วยเสริมความแข็งแรงบริเวณที่นักวิ่งมักมีปัญหา เช่น ข้อเท้าและน่อง เอ็นร้อยหวาย หน้าแข้ง เข่า กล้ามเนื้อรอบสะโพก และหลังส่วนล่าง อย่างไรก็ตาม การเวทไม่ได้ป้องกันการบาดเจ็บได้ทั้งหมด เพราะการเพิ่มระยะทางเร็วเกินไป การพักผ่อนไม่เพียงพอ การรับประทานอาหารไม่เพียงพอ และการฝืนซ้อมขณะมีอาการเจ็บก็ยังเป็นปัจจัยสำคัญ

4. ช่วยรักษาฟอร์มในช่วงท้ายของการวิ่ง
ช่วงต้นของการวิ่ง นักวิ่งส่วนใหญ่มักมีฟอร์มที่ดี แต่เมื่อเริ่มเหนื่อยจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เช่น ลำตัวเอนไปด้านหน้าเกินไป สะโพกตก เข่ายุบเข้าด้านใน ก้าวยาวเกินไป เท้าลงห่างจากลำตัว แขนแกว่งผิดจังหวะ จังหวะก้าวช้าลง การเวทกล้ามเนื้อแกนกลาง สะโพก ขา และหลังส่วนบน ช่วยให้ร่างกายรักษาตำแหน่งได้ดีขึ้นเมื่อมีความล้า สำหรับนักวิ่งระยะไกล ความสามารถในการรักษาฟอร์มอาจสำคัญกว่าความแข็งแรงสูงสุดเสียอีก เพราะเมื่อฟอร์มเริ่มเสีย ประสิทธิภาพจะลดลงและความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บจะเพิ่มขึ้น

5. ช่วยรักษามวลกล้ามเนื้อและมวลกระดูก
นักวิ่งระยะไกลบางคนเน้นการวิ่งจำนวนมาก แต่รับประทานพลังงานไม่เพียงพอ ทำให้น้ำหนักลดพร้อมกับมวลกล้ามเนื้อ เมื่อมวลกล้ามเนื้อลดลง อาจเกิดผลตามมา เช่น แรงส่งลดลง วิ่งขึ้นเนินได้ยากขึ้น ความเร็วตก ฟื้นตัวช้า ร่างกายรับแรงได้น้อยลง เสี่ยงต่อภาวะพลังงานไม่เพียงพอในนักกีฬา การเวทร่วมกับการได้รับพลังงาน โปรตีน คาร์โบไฮเดรต และแร่ธาตุอย่างเพียงพอ จะช่วยรักษากล้ามเนื้อและสนับสนุนสุขภาพกระดูก โดยเฉพาะนักวิ่งหญิง นักวิ่งระยะไกล และผู้ที่ควบคุมน้ำหนัก

ทำไมนักเวทก็ควรวิ่งหรือทำคาร์ดิโอ?
คนเล่นเวทบางคนกังวลว่าการวิ่งจะทำให้กล้ามเนื้อลดลงหรือยกน้ำหนักได้น้อยลง ความจริงคือผลกระทบขึ้นอยู่กับปริมาณ ความหนัก การพักฟื้น และโภชนาการ การวิ่งหรือคาร์ดิโอในปริมาณที่เหมาะสมมีประโยชน์ต่อคนเล่นเวทหลายด้าน

1. เพิ่มความทนทานของร่างกาย
คนที่แข็งแรงไม่ได้หมายความว่าต้องยกน้ำหนักได้หนักเพียงอย่างเดียว แต่ควรสามารถทำกิจกรรมต่อเนื่องได้โดยไม่เหนื่อยง่าย การวิ่งช่วยเพิ่มความสามารถในการลำเลียงและใช้ออกซิเจน ทำให้ทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้ดีขึ้น เดินขึ้นบันไดไม่เหนื่อยง่าย ทำเซตเวทต่อเนื่องได้ดีขึ้น ฟื้นระหว่างเซตเร็วขึ้น รองรับการฝึกที่มีปริมาณมากขึ้น

2. ช่วยให้ฟื้นตัวระหว่างเซตได้ดีขึ้น
ระหว่างการเวท ร่างกายต้องฟื้นระบบพลังงานและควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ หากระบบแอโรบิกดี ร่างกายมักจะลดอัตราการเต้นของหัวใจได้เร็วขึ้นและพร้อมสำหรับเซตถัดไปได้ดีขึ้น สิ่งนี้มีประโยชน์อย่างมากในวันที่ฝึก Squat, Deadlift, Lunge, Circuit Training, Hypertrophy ที่มีจำนวนครั้งสูง, Functional Training, HYROX หรือ Hybrid Training คนที่ยกได้หนักแต่มีความทนทานต่ำ อาจไม่ได้หยุดเพราะกล้ามเนื้อหมดแรง แต่หยุดเพราะหายใจไม่ทันหรือหัวใจเต้นสูงเกินไป

3. สนับสนุนสุขภาพหัวใจและหลอดเลือด
การเวทมีประโยชน์ต่อสุขภาพหลายด้าน แต่การทำกิจกรรมแอโรบิกเพิ่มเติมช่วยพัฒนาความสามารถของหัวใจ ปอด และระบบไหลเวียนเลือดโดยตรง คาร์ดิโอจึงไม่ควรถูกมองเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับลดน้ำหนัก แต่เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสุขภาพระยะยาว ไม่จำเป็นต้องวิ่งหนักทุกครั้ง สามารถเลือกกิจกรรมที่เหมาะกับร่างกายได้ เช่น วิ่งช้า, เดินเร็ว, เดินชัน, ปั่นจักรยาน, RowErg, SkiErg, ว่ายน้ำ

4. ช่วยเพิ่ม Work Capacity
Work Capacity คือความสามารถของร่างกายในการรับปริมาณการฝึกและฟื้นตัวจากการฝึก เมื่อมีฐานความทนทานที่ดี คนเล่นเวทจะสามารถทำจำนวนเซตได้มากขึ้น รักษาคุณภาพของแต่ละเซตได้ดีขึ้น ลดเวลาพักบางช่วงได้ ฝึกแบบ Circuit ได้มีประสิทธิภาพขึ้น ฟื้นจากวันฝึกหนักได้ดีขึ้น การมี Work Capacity สูงไม่ได้ทำให้เสียความแข็งแรง แต่ช่วยให้คุณรองรับโปรแกรมที่พัฒนาความแข็งแรงได้ดีขึ้น

5. ช่วยในการควบคุมไขมันในร่างกาย
การวิ่งและคาร์ดิโอช่วยเพิ่มการใช้พลังงาน แต่การลดไขมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าต้องวิ่งก่อนหรือเวทก่อนเพียงอย่างเดียว ปัจจัยหลักคือ พลังงานที่รับประทานตลอดวัน ปริมาณกิจกรรมทั้งหมด ความสม่ำเสมอ การได้รับโปรตีนเพียงพอ คุณภาพการนอน การรักษามวลกล้ามเนื้อ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องวิ่งจนหมดแรงเพื่อเผาผลาญไขมัน เพราะคาร์ดิโอมากเกินไปอาจทำให้ล้า หิวมากขึ้น และกระทบการเวทได้

สรุป
นักวิ่งควรเวท เพราะการเวทช่วยสร้างกล้ามเนื้อ เพิ่มความแข็งแรงของข้อต่อและเอ็น ช่วยให้ร่างกายรับแรงได้ดี รักษาฟอร์มในช่วงล้า และสนับสนุนประสิทธิภาพในการวิ่ง
นักเวทควรวิ่งหรือทำคาร์ดิโอ เพราะช่วยพัฒนาหัวใจและปอด เพิ่มความทนทาน ฟื้นตัวระหว่างเซตได้ดีขึ้น และช่วยให้ร่างกายรองรับปริมาณการฝึกได้มากขึ้น

ส่วนคำถามว่า ควรวิ่งก่อนหรือเวทก่อน ให้พิจารณาจากเป้าหมายหลักของวันนั้น ต้องการพัฒนาการวิ่ง ให้ทำการวิ่งคุณภาพก่อน ต้องการเพิ่มแรงหรือกล้ามเนื้อ ให้เวทก่อน ต้องการพัฒนาทั้งสองอย่างจริงจัง ให้แยกคนละช่วงหรือคนละวัน ต้องการลดไขมัน ให้ความสำคัญกับพลังงานรวม อาหาร การรักษากล้ามเนื้อ และความสม่ำเสมอ มากกว่าการยึดติดกับลำดับเพียงอย่างเดียว

สุดท้ายแล้ว ร่างกายที่สมบูรณ์ไม่ใช่ร่างกายที่ทำได้ดีเพียงอย่างเดียว แต่คือร่างกายที่มีทั้ง ความแข็งแรง ความทนทาน การเคลื่อนไหวที่ดี และความสามารถในการฟื้นตัว วิ่งเพื่อให้หัวใจไปได้ไกล เวทเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงพอที่จะไปถึงจุดนั้น